Η γνωστοποίηση των πιέσεων του
λεγόμενου κουαρτέτου για νέα αύξηση του ωραρίου των εκπαιδευτικών,
αύξηση των μαθητών ανά τμήμα και αξιολόγηση, δημιούργησε μεγάλη ανησυχία
και αναβρασμό σε ένα κλάδο που τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε συνεχή
-και με γεωμετρική πρόοδο αυξανόμενη- επιβάρυνση των όρων εργασίας του
στο σχολείο, καθώς και σε απογείωση της ανασφάλειας.
Αν και ο επίσημος κρατικός λόγος χέρι χέρι με τις ηλεκτρονικές μας
κουβερνάντες, τα ΜΜΕ και τους παλατιανούς δημοσιογράφους πασχίζουν,
χρόνια τώρα, να πείσουν την κοινή γνώμη ότι οι εκπαιδευτικοί είναι οι
«τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας», ότι εργάζονται ελάχιστες ώρες την
ημέρα και λίγους μήνες τον χρόνο, όλες οι έρευνες, στην Ευρώπη, στην
Αμερική και στη χώρα μας αποδεικνύουν εδώ και πολλά χρόνια ότι το
επάγγελμα του εκπαιδευτικού κατέχει μια από τις πρώτες θέσεις στον
κατάλογο των στρεσογόνων επαγγελμάτων.
Οι εκπαιδευτικοί ανήκουν στην ομάδα των επαγγελματιών που είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς στο «σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης».
Η επαγγελματική εξουθένωση είναι ένα σύνδρομο σωματικής και ψυχικής
εξάντλησης, στο πλαίσιο του οποίου ο εκπαιδευτικός κατακλύζεται από
έλλειψη ενθουσιασμού και προσδοκιών, απογοήτευση, απάθεια, αδράνεια,
χάνει το ενδιαφέρον του και τα όποια θετικά συναισθήματα έχει για τους
μαθητές του, διαμορφώνει αρνητική εικόνα για τον εαυτό του και αδυνατεί
να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που ανακύπτουν κατά την εκπαιδευτική
διαδικασία.
Σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία, το 5-25% των εκπαιδευτικών υποφέρει από το σύνδρομο της επαγγελματικής εξουθένωσης.








